پيامبر اکرم «صلي اللهعليهوآلهوسلم» ميفرمايند:
«خداوند نماز را نور چشم» من قرار داده و آنرا محبوب من ساخته است آنطور که گرسنه را بر طعام و تشنه را به آب مشتاق کرده است.
(از اينهم بالاتر) انسان گرسنه وقتي غذا ميخورد سير ميشود و هنگاميکه تشنه و آب مينوشد سيراب ميگردد ولي من هيچگاه از نماز سير نميشوم .
و نيز فرمود، «اولين عمل بنده که روز قيامت بدان رسيدگي ميشود نماز اوست و اگر پذيرفته شد بقيه اعمال او نيز بررسي ميشود ولي اگر نمازش پذيرفتم نشد به اعمال ديگرش هم وقعي نمينهند.
به جز آنچه که از آيات و احاديث درباره نماز نقل شده، رفتار اولياء خدا نيز اهميت و جايگاه آن را بيان ميکند. نماز جزء برنامه انبياء بوده است.
حضرت عيسي (عليهالسلام) در گهواره هم ميگويد خداوند مرا تا زنده هستم به نماز و زکات سفارش کرده است:
(و اوصاني بالصلوه و الزکوه مادمت حيا)
امام حسين (عليهالسلام) حتي ظهر روز عاشورا در ميدان مبارزه و در برابر تيرهاي دشمن هم نماز را رها نکرد.
حضرت ابراهيم (عليهالسلام) همسر و کودک خويش را در بيابانهاي داغ مکه، که آن هنگام هيچ آب و گياهي نداشت، مسکن داد و گفت:
خدايا، تا نماز به پا دارند:
اني اسکنت من ذريتي بواد غير ذي زرع ربنا ليقيموا الصلاه .
پيشوايان معصوم ما، هنگام نماز، رنگ خود را ميباختند و ميفرمودند:
وقت اداي امانت الهي و حضور در پيشگاه و درگاه الهي است .
گرچه بعضي نماز را به طمع بهشت يا ترس از عذاب جهنم ميخوانند، اما اميرالمؤمنين (عليهالسلام) نماز را نه براي تجارت يا سپري در مقابل آتش، بلکه بخاطر شايستگي خدا براي عبادت، انجام ميدهد .
نماز سبب آمرزش گناهان و زدودن آثار لغزشهاست .
